در تاریخ دوم اسفند 1383 در مجلسی با شاعر مازندرانی جناب آقای دبیر کی پور هم نشین بودم و بعد از احوال پرسی و آشنایی متقابل ، شعر ذیل را به من هدیه نمود که بخاطر زیبایی و سلیس بودن آن ، تصمیم گرفتم به کاربران هدیه کنم.

هنگامی که انسان در محوطه امامزاده عبدالله(ع) بایستد و جنوب غربی خویش را نگاه کند ، همین توصیف که این شاعر مازندرانی از دامنه های کوه دماوند نموده است در ذهن وی تداعی می کند.

اَی بِموئه نوبهار کیله لویِ تی تیکا  

     سیمِ سَر رَج بَکشینه تازه مِسافر چلچلا

چَم هِدا سبزه شِه زلف ، زلفِ شه جا بی گمون 

      چَپّونا از خِشالی دِنَََُّ هوا پوست کِلا

چادر وَرف بُوردَه اُو ، بیّه دیار سیوتامون 

       اَی دماوند بِشتَه سَر اَسبَه قَمیس مِکنا

گالشِ گویِ چَمَر پی چنه پِرتاسِ دلِه   

   جونّکا شاخ زنده گِل خاک و خِل دِنه هوا

موزی دارِ تنِ زخم خارنهیّه از سرد و سوز   

   پیلم و گزنه ضِماد کنّه وِرَه کنَّ دوا

گِل ونوشه در شونه دِلا دِلا سبزهَ پیش    

  کنگل و سرخِ تی تی دَوَسّنَ سرَّ حنا

وَگ نقاره زنّه هر شو اِندون و دشت کنار 

    بلبل سرنا دَپیته ، پاپلی کنَّ سما

ته برو تا هِنیشیم دل دَنیشیم کیله لو 

     ناگمونی این اجل زنَّ همه پِه کفا